رشد، در بنیادی‌ترین معنای خود، چیزی جز گسترشِ دایره‌ی هماهنگی نیست. هرگاه شاهدِ قد کشیدنِ درختی در دلِ جنگل یا تبدیلِ یک دانه‌ی کوچک به میوه‌ای آبدار هستیم، در واقع نظاره‌گرِ جریانی هستیم که در آن، تمامِ اجزای داخلیِ آن موجود، با قوانینِ جاری در طبیعت و هستی، در یک هماهنگیِ بی‌نقص و دقیق عمل می‌کنند. در این فرآیند، دانه نمی‌تواند به تنهایی به میوه تبدیل شود؛ مگر آنکه با خاک، با نور، با آب و با چرخشِ فصل‌ها هماهنگ شود.

رشد، محصولِ همین “توافقِ خاموش” میانِ اجزایِ درونی و شرایطِ بیرونی است. پیشرفت نیز در هر سطحی، تنها با دستیابی به لایه‌های جدیدی از هماهنگی معنا می‌یابد؛ یعنی پیدا کردنِ راه‌هایی نوآورانه برای اینکه اجزایِ مختلفِ یک سیستم، با سرعت و کیفیتِ بیشتر، در کنارِ هم قرار بگیرند و یک کلِ قدرتمندتر و کارآمدتر بسازند.

وقتی کودکی یاد می‌گیرد راه برود، سیستمِ عصبی، عضلات و تعادلِ بدنِ او به سطحی از هماهنگی می‌رسند که پیش از آن وجود نداشت؛ این همان پیشرفت است. اگر تغییری رخ دهد اما به هماهنگیِ بیشتر منجر نشود، آن تغییر نه رشد، که عاملِ آشوب و فرسایش خواهد بود. بنابراین، هر گامی که به سوی تکامل برداشته می‌شود، در اصل تلاشی است برای کاهشِ اصطکاک میانِ اجزا و افزایشِ هم‌افزاییِ آن‌ها. همچون نوازندگانی که هرچه در اجرایِ قطعه‌ایِ واحد، هماهنگ‌تر می‌شوند، موسیقیِ عمیق‌تر و شنیدنی‌تری خلق می‌کنند، هر موجودی نیز با هماهنگ‌تر شدن با هستی، به معنایِ کامل‌تری از حیات دست می‌یابد.

هماهنگی، کاتالیزوری است که انرژی‌های پراکنده را به قدرتِ سازنده تبدیل می‌کند و باعث می‌شود یک موجود، فراتر از مجموعِ تک‌تکِ اعضایش عمل کند. در نهایت، پیشرفتِ جهان چیزی نیست جز حرکت از هماهنگی‌های ساده و محدود به سمتِ هماهنگی‌های پیچیده، عمیق و جهانی. کسی که هماهنگی را به عنوان قانونِ اصلیِ رشد می‌پذیرد، می‌داند که برای تعالی، نباید با هستی جنگید، بلکه باید رقصِ هماهنگِ آن را درک کرد و در آن هم‌نوا شد.